Një dashamirës i parfumeve, ose një perfumista, është dikush që i do aromat. Po çfarë e bën dikë një dashamirës parfumi? Të kesh një koleksion që ia kalon sportelit të parfumeve në Saks Fifth Avenue? Të njohësh në detaje minutë pas minute biografinë e Serge Lutens? Të flasësh për përbërësit e aromave me një obsesion që rivalizon atë të një kuzhinieri me yll Michelin? Të përdorësh vetëm markat më ekskluzive dhe më të shtrenjta? Jo, jo dhe jo.
Si çdo hobi tjetër, parfumeria mund të trajtohet në një mënyrë sa ezoterike aq edhe pasionante, por ajo që gjithmonë më ka bërë përshtypje në këtë pasion është larmia e saj e pafund. Paletat tona nuhatëse formohen nga shumë faktorë, përfshirë kujtimet e fëmijërisë së hershme, preferencat personale dhe veçantitë e hundës sonë. Është fakt që të gjithë i përjetojmë aromat paksa ndryshe, bazuar në një kombinim ndjeshmërish individuale dhe anosmish (paaftësi për të ndjerë disa aroma). Edhe profesionistët e industrisë së parfumeve, hundët e të cilëve janë të stërvitura për të dalluar përbërës të ndryshëm, nuk i shmangen dot këtyre veçorive nuhatëse—qoftë pamundësia për të ndjerë disa lloje myshku apo ambrash drurore. Pasuria e interpretimeve individuale të aromave të përbashkëta është ajo që i jep parfumerisë pasurinë dhe bukurinë e saj.
“Nuk ka një formulë të caktuar, nuk ka gjëra që duhet t’i pëlqesh patjetër, në fund të fundit është udhëtimi yt,” më shkroi së fundmi lexuesja ime Sofie. “Dhe është edhe portofoli yt, ndaj më mirë shpenzo paratë për gjëra që i shijon vërtet.” Këto janë fjalë të mençura dhe një kujtesë e mirë se çmimi dhe marka nuk përcaktojnë asgjë. Markat niche ofrojnë shumë linja interesante me vizione të veçanta dhe përzierje të jashtëzakonshme, por një pjesë e madhe e të ashtuquajturës parfumeri artizanale është e mërzitshme dhe e mbivlerësuar, ku vendi i shitjes—dhe jo vetë aroma—përcakton numrin e zerove në etiketë. Të jesh një dashamirës parfumi me mendje të hapur jo vetëm që të ekspozon ndaj më shumë markave, por të ndihmon të zbulosh thesare të fshehura dhe të argëtohesh më shumë.
Kur fillon të eksplorosh aromat, sasia e informacionit—dhe zgjedhjeve—mund të duket dërrmuese, dhe kur të gjithë flasin për Mitsouko dhe Serge Lutens, ndërkohë që ti ke provuar vetëm disa parfume nga dyqani lokal, mund të ndjesh nevojën për të “kapur ritmin”. Herë pas here has komente ku dashamirës të rinj të parfumeve kërkojnë falje pse u pëlqejnë disa aroma të dyqaneve të zakonshme ose pse nuk u pëlqejnë klasikët, dhe përgjigjja ime është gjithmonë e njëjtë: “Po çfarë pastaj!”
Të lutem, mos kërko falje për shijet e tua në parfume. Ato janë të formuara në mënyrë të ndërlikuar nga përvojat e tua personale dhe janë unike. Mbaje mendjen të hapur për të provuar gjëra të ndryshme, sepse kjo do t’i bëjë kërkimet e tua parfumore më emocionuese dhe më shpërblyese, por ki edhe besimin për të veshur me finesë atë që do. Ideja se zgjedhja e parfumit tregon nivelin e sofistikimit apo inteligjencës së dikujt më duket qesharake. Të pëlqesh Chanel No 19 do të thotë që të pëlqejnë aromat e gjelbra dhe myshkore. Të vlerësosh Lancôme La Vie est Belle, kaq popullor, do të thotë thjesht që ke dëshirë për karamel.
Në fund të fundit, në fund të ditës, është thjesht një parfum. Ka të bëjë me kënaqësinë dhe bukurinë. Lejoje hundën tënde—dhe jo hundët apo opinionet e të tjerëve—të jetë udhërrëfyesi yt përfundimtar në aventurat e tua aromatike.
